Home -> Schotland -> Reisverslag 2000 -> Zaterdag 8 juli

Naar de noordelijke Hooglanden, Durness, Tongue

Vandaag gaan we een lange rit maken, de noordelijke Hooglanden in. Via de A835 rijden we eerst richting westkust en Ullapool. De bewolking hangt laag, af en toe bijna mistig, maar de zon doet steeds z'n best om er doorheen te komen.
De bergen (heuvels) van Schotland vinden we prachtig om te zien; op de één of andere manier zijn ze woest, maar stralen ze ook iets lieflijks uit. Misschien komt het door de lichte glooiïngen die je zo goed ziet omdat de rotsen nauwelijks begroeid zijn, maar misschien ook wel juist doordat bijna alle rotsen in ieder geval een beetje begroeid zijn, waardoor je van die mooie groene tinten krijgt.
	Bij Loch Asynth komen we langs de ruïne van kasteel Ardvreck dat in de 16e eeuw werd gebouwd. Je kunt hier zelfs trouwen, ook al is het een ruïne!
	Bij Loch Asynth slaan we links af en gaan via de B869 langs de kust naar het noorden en al snel wordt de smalle weg geblokkeerd door een kudde koeien. Wij hebben alle tijd en genieten van dit schouwspel.
	Deze weg wordt door de lokale bevolking ook wel de Breakdown Zone genoemd, vanwege de vele ongelukken die er 's zomers gebeuren, niet alleen door het klungelige rijgedrag van de toeristen maar ook door het loslopende vee.
Het landschap is hier bezaaid met kleine lochjes en langs de kust zijn er mooie kliffen en strandjes te ontdekken. Het volgen van deze smalle weg die zich door dit fantastische landschap heenkronkelt is dan ook een waar genoegen.
Uiteindelijk komen we weer terug op de 'grote' weg (A894) die ons verder naar het noorden leidt, via Unapool en Scorie gaan we dan verder naar de noordkust bij Durness. Cape Wrath, de meest noordwestelijke punt van het Britse vasteland laten we links liggen omdat we dan in tijdnood komen.
	Iets voorbij Durness en voor Loch Eriboll liggen schitterende stranden. Het schijnt hier nooit druk te zijn en vandaag zeker niet aangezien het een sombere dag is en frisjes.
De rit rond Loch Eriboll duurt lang, maar de uitzichten vergoeden dat ruimschoots. Na het passeren van de zuidpunt wordt de weg weer breder en de volgende plaats is Tongue. Het is al ruim in de middag en we hebben al honderden kilometers gereden. Het wordt hoog tijd voor een pauze en in een verlaten restaurant worden we vriendelijk onthaald.
De weg terug is ook een lange: de A836 wordt weer een single track road (voor bijna 100 kilometer) die zich door een woest en vooral kaal gebied voortslingert. Heuvels ontbreken hier. Voorbij Bonar Bridge nemen we de B9176, een binnenweg die door prachtig bosachtig gebied loopt, kompleet verschillend van het ruige noordelijke gebied. Wanneer we uiteindelijk weer in Beauly aangekomen zijn en na een korte rustpauze, wordt ons gevoel van moeheid al snel een aangenaam gevoel van doezeligheid. Of heeft dat met de kroeg te maken? Wij hebben in ieder geval een prachtige lange dag gehad.