Reisverhaal Trier, het Moeseldal en Luxemburg, februari 2003

Zaterdag 30 sept., de reis naar Zwitserland, Veysonnaz

Na de heuvels in Schotland (zomer 2000) wordt het nodig tijd dat we de hoge bergen intrekken aangezien Lies nog steeds geen 'echte' bergen heeft gezien volgens Teije. En daarom hebben we een chalet gehuurd, een paar kilometer boven Veysonnaz in Wallis. Veysonnaz ligt op ca. 1400 meter hoogte en je hebt er (bij onbewolkt weer) prachtig uitzicht over Sion en het Rhône-dal. Nog even is er paniek omdat Teije z'n boeken vergeten is en we kunnen geen van beiden op vakantie zonder een aantal boeken voor 's avonds. Teije heeft thuis een mooi stapeltje klaargelegd, maar is vergeten ze in z'n tas te stoppen. Gelukkig heeft Doesburg een paar boekenzaken waar we vast en zeker nog als een goede klant herinnerd zullen worden.
We vertrekken 's ochtends om 8 uur uit Doesburg (bij Arnhem) en in de loop van de middag arriveren we in Zwitserland dankzij de snelle Duitse wegen en de snelle auto die we hebben. Bij het meer van Geneve stoppen we even om een foto van Montreux te nemen. Het is afwisselend bewolkt en zonnig, maar het is in ieder geval droog. Eigenlijk kan het weer ons niet eens zoveel schelen, we zijn allang blij dat we er weer even uitkunnen.
	Tegen het einde van de middag komen we aan in Veysonnaz Station, een appartementendorp boven Veysonnaz waar we een appartement hebben gehuurd in Mayens de l'Ours.
Ons appartement is slechts een onderdeel van een groter chalet, maar behalve ons lijkt er verder niemand aanwezig te zijn. De naam van het gebouw, Beaulieu, doet ons denken aan Beauly in Schotland, waar we zulke goede herinneringen aan hebben.
	Het appartement is typisch Zwitsers, bijna kneuterig, te noemen. Een hal, een badkamer en een grote kamer met open keuken en een bedbank en alles van hout. Voldoende voor ons.
Het wordt al snel schemerig nadat we aankomen en na een korte wandeling door het dorpje (dat uitgestorven is bij gebrek aan toeristen) en omdat we ook wel een beetje moe zijn van de rit van ruim 1000 kilometer, sluiten we ons op in het appartement en beginnen aan onze boeken.
Maar wanneer het echt donker is genieten we nog meer van het uitzicht op Sion, 1400 meter beneden ons in het Rhônedal. Het is een prachtig gezicht, zeker omdat de hemel zo helder is. Helaas is de foto van dit uitzicht mislukt.

Zondag 1 oktober, Veysonnaz, Sion en omgeving

Wanneer we 's ochtends (laat, heel laat...) wakker worden en we de gordijnen opentrekken zien we alleen maar mist, de lucht is potdicht. Een laaghangende wolk heeft ons volledig omringd. In eerste instantie zien we zelfs de huisjes vlak voor ons niet; maar na een minuut of 3 trekt de mist ineens en heel snel op.
	Nog geen 10 minuten later hebben we al weer zicht over het hele dal in de diepte. Zulke snelle wisselingen zie je wel vaker in de bergen, vooral op zo'n hoogte, maar we zijn er toch door verrast en waren al even bang dat het een zwaar bewolkte dag zou gaan worden.
We rijden eerst de bijna 15 kilometer lange weg vol haarspeldbochten naar beneden tot we in Sion zijn en we kijken wat rond in Sion en omliggende dorpen, maar er valt weinig te beleven. Geen wonder, het is zondag en we zitten precies tussen het zomer- en winterseizoen in, dus nemen de Zwitsers ook even pauze. Maar met het lekkere weer (ca. 20°C) zouden we best even op een terrasje willen zitten.
Na een korte rondrit keren we dan ook terug naar Veysonnaz om een uitgebreide wandeling langs de smalle paadjes en stroompjes in de buurt te maken. Het gebied staat vol appartementen die te huur zijn en hoewel ze allemaal erg gelijkvormig zijn passen ze heel mooi in het landschap.
	Na een paar uur wandelen, klimmen en klauteren komen we redelijk uitgeput weer terug in ons appartement. We hebben nog even gehoopt dat de skilift zou werken, maar die gaat in november of december pas weer van start.
Wij zijn allebei fervente lezers en ook dit keer hebben we (nog net op tijd) voldoende boeken bij ons, dus na het invallen van de duisternis (tegen 7 uur) laten we ons op de bank vallen met koffie, een biertje en onze boeken. Vervelen doen wij ons nooit, zeker niet wanneer we op vakantie zijn! Af en toe stappen we even het balkon op om de sterrenhemel te bekijken en het fel verlichte dal in de diepte.

Maandag 2 oktober, een mislukte poging het Rhônedal uit te komen

Het plan voor vandaag is simpel: een waarschijnlijk lange autorit, het Rhônedal uit bij de Grimselpas en dan misschien even Italië in- en uitwippen. En dat zoveel mogelijk via kleine weggetjes en zijdalen.
Het begint gemakkelijk, via Sion (foto rechts) nemen we eerst de hellingen aan de noordkant van het dal omhoog richting Anzere. De wegen zijn goed en we hebben prachtig zicht op de bergen aan de overkant van het dal.
	Sion ligt op de bodem van het Rhônedal maar het kasteel ligt op de noordelijke helling. Veel toeristen komen we niet tegen, terwijl het hier 's zomers toch behoorlijk druk kan zijn. En in de winter natuurlijk wanneer het wintersportseizoen weer begint.
	Vanaf Anzere, ook zo'n toeristen-complex, rijden we door naar Montana en vandaar weer buigen we af richting Sierre, een hele mooie weg.
	Vanaf Sierre nemen we de secundaire weg naar Leuk en een eindje het dal in, richting Leukerbad; de wolken trekken toch weer wat voor de zon langs en dan ziet het landschap er af en toe angstaanjagend uit.
	Uiteindelijk zijn we een eind voorbij Brig wanneer we ineens niet meer verder kunnen: door een ongeluk is een tunnel afgesloten en dat kan de hele dag nog wel duren. En aangezien de Simplonpas ook nog steeds dicht zit, kunnen we Italië niet bereiken. Dus rijden we diverse zijdalen in, zoals het Saastal, het dal dat leidt naar Saas Fee. Hiernaast één van de vele watervallen.
	Na dit dal, met af en toe ijzingwekkende steile stukjes, gaan we weer terug naar het Rhônedal en aan de noordkant het Lötschental in. Bij Guppenstein kom je langs een stationnetje vanwaar de autotrein naar Bern gaat, de Alpen over. Wij rijden door naar het einde van het dal, bij Fafleralp op ruim 1700 meter hoogte.
Het Lötschental vinden we toch wel één van de mooiste dalen, hoewel we daarna (aan de zuidkant) ook nog eens de Val d'Anniviers inrijden (vanuit Sierre). Op de kaart lijkt het niet zo lang, maar al met al zijn we nog ruim 2 uur bezig om dit fantastische dal in en weer uit te rijden.
Uiteindelijk hebben we zo toch nog een paar honderd kilometer Zwitserland gezien en we besluiten de dag met een maaltijd in Haute Nendaz, een zeer toeristisch dorp dat nu behoorlijk uitgestorven is. Aan de overweldigende hotels te zien maakt het niet veel uit of je hier of op Mallorca zit. Niets voor ons, al die toeristen op een kluitje, dus we zoeken een wat kleiner hotelletje op.
	's Avonds wordt het snel frisser en de verwarming moet aan, maar daarna is het uiterst aangenaam in ons appartement met een bak koffie en een biertje erbij.
Al met al is het een mooie dag geweest waarin we weer veel gezien hebben en langs spannende weggetjes hebben gereden. We kunnen niet genoeg van de bergen krijgen, het majestueuze van het landschap spreekt ons iedere keer weer aan. We vallen dan ook heel tevreden in slaap.

Dinsdag 3 oktober, Geneve

Het uitzicht is nog wat mistroostig 's ochtends en we besluiten naar Geneve te gaan in plaats van naar de Matterhorn; dat willen we eigenlijk doen op een dag met wat minder bewolking. Morgen is alweer de laatste dag, dus het is een gokje...
Ook vandaag kunnen we het niet laten nog even een foto van het uitzicht vanaf ons balkon te maken. De sterk wisselende weersomstandigheden bieden steeds weer spectaculaire vergezichten.
	We rijden het Rhônedal uit naar het westen en volgen de zuidkant van het meer zodat we 4x de Franse en 4x de Zwitserse grensposten passeren. Als stad valt Geneve ons nogal tegen en na een aantal uren wandelen hebben we het wel gezien.
Op zich staan er prachtige gebouwen en is het een levendige stad, maar toch missen we iets, een bepaalde sfeer van gemoedelijkheid misschien. Op de een of andere manier spreekt Geneve ons in ieder geval niet aan. Leuk om even door te brengen, maar dan snel weer weg en zeker niet een stad waar we nog een keer heen moeten.
	We zijn niet al te laat terug na deze rit en besluiten de dag met het uitzicht op de Rhônevallei vanaf ons balkon. De lucht wordt steeds helderder en het blijft nog lang aangenaam op het balkon zodat we tot ver na de schemering buiten kunnen zitten.

Woensdag 4 oktober, Zermatt, het ondergrondse meer van St. Leonard

Vandaag gaan we dan eindelijk echt de bergen in. Al vroeg zitten we in de auto op weg naar Täsch, helemaal onder in het Mattertal, dat je vanuit Visp bereikt. In Täsch parkeren we de auto en kopen een treinkaartje voor de rit naar Zermatt. Hoewel daar geen auto's heen mogen, loopt er wel een verharde weg heen.
	Maar die weg is alleen voor het bouwverkeer bedoeld om het steeds verder uitpuilende dorp van materiaal te voorzien om nieuwe hotels te bouwen.
Het treintje steunt en kreunt over de bergen en het is jammer dat veel stukken zijn dichtgebouwd zodat je niet naar die steile afgronden kunt kijken (oh, daar is Lies het niet mee eens...). Na zo'n 20 minuten bereiken we Zermatt waar de zon volop schijnt en de temperatuur tot boven de 20° oploopt. Al gauw moet de trui uit en lopen we te zweten. Heerlijk!
Het dorp is de afgelopen 20 jaar (zo lang geleden is Teije hier wel eens geweest) flink uit de kluiten gegroeid en nog steeds wordt er overal gebouwd. Het duurt dan ook ruim een halfuur lopen voordat we eindelijk zicht krijgen op de Matterhorn, naast de Eiger wel de belangrijkste bergtop van Zwitserland.
	We lopen en lopen en lijken maar niet dichterbij te komen. En hoewel de stoeltjeslift hier wel werkt, besluiten we die toch niet te nemen (tussen haakjes: Lies heeft er wat angst voor, maar dat komt nog wel goed!)
Het plaatje hiernaast is dan ook geen foto van ons, maar gepikt van het internet. Zo dichtbij zijn we dus niet gekomen, maar we hebben wel prachtige wandelingen in de omgeving gemaakt.
In de loop van de middag moeten we steeds meer lagen kleren uittrekken en we belanden tenslotte nogal dorstig op een terrasje, vanwaar we een prachtig uitzicht op de Matterhorn met z'n piramide-achtige vorm hebben. De rust wordt echter behoorlijk verstoord door de bulldozers die af en aan rijden om stenen en dikke gletsjerkeien te verslepen.
Aan het einde van de middag zijn we net op tijd in St. Leonard om daar de grotten te bekijken. Het is er helaas moeilijk om goede foto's te maken, maar wie in de buurt is moet hier zeker een bezoek brengen: het is een prachtige en lange grot. Na een korte wandeling stap je in een boot voor een tocht van een half uur over het ondergrondse meer, zeker de moeite waard. Het was voor ons een mooi besluit van dit korte bezoek aan Zwitserland.
	De zon is net dalende wanneer wij weer terugkomen bij ons appartement. Hiernaast aan beide kanten een foto van het appartement aan de voorkant (balkon-kant). Heel in de verte kun je één van ons beide zien staan als klein stipje.
	Vanaf ons balkon hebben we een prachtig uitzicht op de vallei en de zon die langzamerhand achter de bergen verdwijnt. De afgelopen dagen waren we steeds te laat om dit mee te maken.
	We hebben nog net even tijd om zelf in het zonnetje te gaan zitten. Na het invallen van de schemer wordt het al snel bijzonder koud en vluchten we naar binnen.
We hebben niet veel verteld over alle prachtige routes die we vandaag hebben genomen, maar geloof ons, het is de moeite waard om hier rond te rijden. Wij hebben in ieder geval net zoveel van de autotocht genoten als van het bezoek aan Zermatt en de grotten van St. Leonard. Maar het is gewoon onbeschrijflijk zonder al te poëtisch te worden...

Donderdag 5 oktober, van Veysonnaz terug naar huis

	De zon komt 's ochtends vroeg prachtig op boven de laaghangende ochtendmist, maar helaas, vandaag gaan we alweer naar huis. We ontbijten, treuzelen nog wat, maar we moeten nu echt weg.
We zoeven over de wegen en na een paar uur is er al geen heuvel, laat staan een berg, te bekennen. We zijn maar heel kort in Zwitserland geweest, om even kennis te maken als het ware. Het mooiste vonden wij het feit dat het relatief erg rustig was, weinig toeristen zodat we beter en ongestoord van het land en het prachtige landschap konden genieten. Maar ook 's zomers is dit land prachtig om er vakantie te houden en voor de sportievelingen onder ons (wijzelf niet zo) schijnt het ook in de winter erg mooi skiën zijn. Brrr...., koud en vol toeristen.....
	Helaas, dit mooie boek is ook alweer uit... Maar... er komen meer reizen!